205 - தமிழ் என்னைத் தேடிப் பிடித்த கதை

கீழுள்ள இந்தப் பதிவை இரண்டாண்டு முன்னர் பகிர்ந்திருக்கிறேன். அப்போது நண்பி Gayathri Ramakrishnan எப்படி ஐயா இப்படித் தமிழில் உழல்கிறீர் என்று கேட்டிருக்கிறார்; கேட்டிருந்ததை இன்றுதான் பார்த்தேன். அவருக்குப் பதில் சொன்னேன். 

அது ஒரு பதிவாகவும் படிக்கத் தக்க வடிவில் இருந்தது. எனவே ...

()

|| எப்படி என்று சிறிது நேரம் கழித்து விரிவாகச்சொல்கிறேன்.|| 

சிறிது நேரம் கழித்துச் சொல்கிறேன் என்று இரண்டு வருடம் போய்விட்டது. 🙂.

சரி சொல்லிவிடுவோம், 

()

மரபணுவில் எங்கோ தமிழ் நிச்சயம் இருந்தது. 

ஏனெனில் அம்மாவின் அப்பா, பாண்டித்துரைத்தேவர் மதுரையில் 1901'ல் நிருமாணித்த தமிழ்ச்சங்கத்தில் வித்வான் தேர்வுக்கு அமர்ந்து மாநிலத்தில் முதல் மாணவராகத் தங்கப் பதக்கம் வாங்கியவர். 

201 - தமிழார்வம் வந்த கதை

தமிழார்வம் எப்படி வந்தது என்று கவிஞர் மகுடேசுவரன் எழுதிய ஒரு பதிவைப் நான் பகிர்ந்திருந்த பதிவில்  நண்பி காயத்ரி இராமகிருட்டிணன் கேட்டிருந்தார். அவருக்குப் பதில் 

()

|| எப்படி என்று சிறிது நேரம் கழித்து விரிவாகச்சொல்கிறேன்.|| சிறிது நேரம் கழித்துச் சொல்கிறேன் என்று இரண்டு வருடம் போய்விட்டது. :).

சரி சொல்லிவிடுவோம்,

மரபணுவில் எங்கோ தமிழ் நிச்சயம் இருந்தது. ஏனெனில் அம்மாவின் அப்பா, பாண்டித்துரைத்தேவர் மதுரையில் 1901'ல் நிருமாணித்த தமிழ்ச்சங்கத்தில் வித்வான் தேர்வுக்கு அமர்ந்து மாநிலத்தில் முதல் மாணவராகத் தங்கப் பதக்கம் வாங்கியவர். அப்போது அவர் ஒரு சிறிய பெட்டிக்கடை போன்ற பலசரக்குக் கடையும், சித்தமருந்துகளைக் கிராம மக்களுக்கு, நோய் அறிந்து கொடுப்பதுவுமான வாழ்வை பிழைப்புக்காக வைத்திருந்தவர். ஆர்வத்தினால் தமிழ் வித்வான் தேர்வு. அந்தத் தேர்வுக்கு முயற்சி செய்யலாம் என்று எண்ணிய காலத்திலேயே அவருக்குத் திருமணம் நடந்து, தேர்வெழுதிய காலத்தில் முதல் குழந்தை கருவாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அந்தக் குழந்தை என் அம்மா, தமிழ்ச்செல்வி அம்மை. பெயர் வைத்தவர் ஐயன். தமிழ்க்காதலில் பிறந்த குழந்தை என்பதால் அந்தப் பெயர் வைத்திருக்கலாம். அவருக்கும் இயல்பிலேயே தமிழார்வம். அவரும் வளர்ந்து பத்தாம் வகுப்பு வந்த பின் (அக்காலத்தில் பாரம் என்று வகுப்பு இருந்தது போல) அதே தமிழ்ச்சங்கப் புலவர் படிப்பில் இணைந்து படித்தவர்.

அவர்களெல்லாம் புலவர்கள், போகட்டும். ஆனால் நான் சாமானியப் பையனாகவே வளர்ந்தேன்.

சாதாரண வகுப்பறை மாணவன். ஆறாம் வகுப்பில் 65 லிருந்து 75 சதம் வரை மதிப்பெண் எடுப்பேன். சராசரி, அவ்வளவுதான்.

எனது ஆறாம் வகுப்பு விடுமுறையைத் தாளித்து விடுவது என்று எங்களது தலைமை ஆசிரியர் மாணிக்கவாசகம் முடிவு கட்டியிருந்தது எனக்குத் தெரியாது. மேலைச்சிவபுரியில் அமைந்துள்ள கணேசர் செந்தமிழ்க்கல்லூரி என்ற கல்லூரி புகழ்பெற்றது. வசுப மாணிக்கம், பண்டிதமணி கதிரேசஞ் செட்டி போன்ற பல அறிஞர்கள் தொடர்பு கொண்டது. அவர்கள் வருடாந்திரமாகத் தமிழில் ஏதாவது ஒரு போட்டி மாணவர்களுக்கு நடத்தி, போட்டியில் நன்கு தேறும் மாணவர்களுக்குப் பரிசளிப்பார்கள்.

அந்த வருடம் திருக்குறளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள். 10 அதிகாரம், 100 பாக்கள். எப்படிக் கேட்டாலும் சொல்ல வேண்டும். முதற்சொல், கடைசிச் சொல், இடைச்சொல் எப்படி வேண்டுமானாலும் கேட்பார்கள். வரிசையாகவும் கேட்பார்கள்.

இருபது நாள் தினமும் காலையில், மாலையில் விடுமுறையில் இருந்த பள்ளிக்கு, போட்டிக்குச் சென்ற 4 மாணவர்களை வரச்சொல்லி மாணிக்கவாசகம் பயிற்சியளித்தார். ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு, இரண்டரை மணி நேரம். தவறாமல்.

விடுமுறையைக் குடும்பத்துடன் செலவு செய்து நிம்மதியாக இருப்போம் என்ற நல்ல நோக்கங்கள் இல்லாத மனிதர். அந்தப் போட்டிப் பயல்களில் என்னுடன் அவரது மகன் சேகரும் இருந்தான். சேகர் ஐந்தாவது வகுப்பு. நான் ஆறாவது முடித்திருந்தோம்.

போட்டிக்குச் சென்றோம். சொன்னோம். தேர்வாளர்களுக்கு நான் சொன்னவிதம் மிகவும் பிடித்துப் போனது. எப்படிக் கேட்டாலும் பிய்த்து உதறினேன். மாணிக்கவாசகத்தின் பயிற்சி அப்படி. சேகரும் நன்றாகச் சொன்னான் எனினும், ஒரு வயது இளையவனாக இருந்ததாலோ, சிறிது பயிற்சி பற்றாததாலோ, அத்தனை சிலாக்கியம் இல்லை. என்னை கிட்டத்தட்ட முதற்பரிசுக்குத் தேர்ந்து விட்டார்கள் என்று தெரிந்தது.

தேர்வாளர்களில் ஒருவர், 'அம்பி, முடிவுகளை எழுதிச் சொல்ல அரை மணி நேரம் ஆகும்; வேறு ஏதாவது பாடல்கள் தெரிந்தால் சொல்லு கேட்போம்' என்றார் என்னிடம். எனக்கோ, ஒரு வேறு எந்தப் பாடலும் அந்த நேரத்தில் தெரியாது. காரணம் மாணிக்க வாசகம் எனக்கு வேறு தமிழ்ப்பாடல்களை எதையும் சொல்லிக் கொடுத்துப் பயிற்சி அளித்திருக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு மகனாக சேகருக்கு வீட்டில் தொழும் பாடல்களை இசைக்கும் பயிற்சி இருந்தது.

அம்பி, நீ சொல், உனக்கு ஏதாவது பாட்டு தெரியுமா?' என்று சேகரிடம் கேட்டார் தேர்வாளர். அவன் ஏதோ ஒன்றிரண்டு பாடல்களைப் பாடினான்.

முதல் பரிசு அவனுக்குப் போனது; இரண்டாம் பரிசு எனக்கு வந்தது.

வீட்டிற்கு வந்தேன், எனது அம்மா என்னைத் தாளித்து விட்டார். அடேய், எத்தனை நாள சொல்லியிருக்கிறேன், ஏதாவது பாடல்களைக் கற்றுக் கொள் என்று; ஒரு நாளாவது காதில் வாங்கினாயா, இத்யாதி,இத்யாதி...

வாங்கிய இரண்டாம் பரிசும், தவறிப் போன முதல்பரிசும் என்னைத் தூண்டின. பாரதியாரை முதலில் தொட்டேன்.

பின்னர் தமிழ் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டது.

காலஞ்சென்று போனாலும், மாணிக்கவாசகம் இன்றும் எனது சிந்தனையில் வாழ்கிறார்.

மாணிக்க வாசகம் மட்டுமல்ல, எனது முதலாம் வகுப்பு ஆசிரியராக இருந்த, கண்ணாடி வாத்தியார் என்ற பாலசுப்ரமணியம் முதல், எனது சிஏ படிப்புக்கு எனது வழிகாட்டு முன்னவராக இருந்த இராம்மோகன் வரை எனக்குள் ஏதாவது ஒரு பண்பில், வடிவில், சிந்தனையில், செயலில் இருந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

198 - ஆதீனங்களின் கதை

மெட்ராசுபேப்பர் (madraspaper.com)  (இணைய) வார இதழுக்காக எழுதிய கட்டுரை. 

முதல் இதழ் வெளிவந்த சூன் 1' 2022 இதழில் ஆதீனங்களின் கதை வெளிவந்தது. 

முக்கியக் குறிப்பு :  இதில் உள்ளது கட்டுரையின் முழுவடிவம். இதழில் வெளிவந்த போது, இதழ் தேவைகளுக்கேற்ப சிறிது சுருக்கப்பட்ட வடிவம் வெளிவந்தது. அது இதழின், இதழாசிரியரின் உரிமையும் கூட. 

கட்டுரை அதன் முழுவடிவில் இங்கு சேமிக்கப்படுகிறது, படிக்கக் கிடைக்கிறது.

தமிழர் சமயம்

இந்தியாவெங்கும் காலங்காலமாக மனித வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்துவதற்கான தத்துவ வழிகாட்டல்கள் நெடுங்காலந்தொட்டே இருக்கின்றன. இவை பொதுவாக ஒவ்வொரு சமய மார்க்கத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த வழிகாட்டல்கள், வழிகாட்டிகளால் முன்னெடுக்கப் படுகின்றன. கிருத்துவம், இசுலாம் போன்ற பெரு மார்க்கங்களுக்கான வழிகாட்டல்கள் எவ்விதம் உள்ளன என்பது பெரும்பாலும் பரவலாக அறியப்பட்டது; இந்த பெருமதங்கள் அல்லாத மற்றவற்றைப் பொதுவாக இந்து என்று குறிப்பிடும் வழக்கம் இற்றை நாளில் நிலவுகிறது. கவனித்துப் பார்த்தோமானால் இந்த இந்து என்ற பதத்தை இந்து 'சமயம்' என்று தமிழில் குறிப்பிட விழைவார்கள்; இந்து 'மதம்' என்று குறிப்பிடுவது குறைவாக இருக்கும். ஆனால் பண்டைய இந்தியாவில் சமயங்கள் மட்டுமே நிலவின; மதங்கள் இல்லை என்பதையும், இன்று இந்து 'மதமாக' நிலவுவதை, இந்து 'சமயமாக' அறிமுகப் படுத்துவதன் உட்பொருள்களையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இது நிற்க.

ஆனால் இந்த இந்து என்ற சொல்லாக்கம் ஆங்கிலேயர் வழி வந்தது. அதற்கு முன்னால் இந்தியாவில் பற்பல சமயங்கள் நிலவின. தென்னாட்டைப் பொறுத்தவரை சைவம் என்ற சிவம், வைணவம் என்ற விண்ணவம், காணாதிபத்யம் என்ற கணபதியம், கௌமாரம் என்ற குமரம், சமணம் என்ற செயினம் (இதற்கு ஆசீவகம் என்ற முன்னோடியும் உண்டு) மற்றும் பௌத்தம் என்ற புத்தம் என்ற சமயங்களே நிலவின. இந்த சமயங்களில் சிவமும், குமாரமும் தமிழ்ச் சமயங்களாக பொ.உ.மு மூன்றாம் நூற்றாண்டு வாக்கிலேயே நிலை பெற்று விட்டன என்பதற்கு தொல்காப்பியம் மற்றும் சங்க இலக்கியங்களான பத்துப்பாட்டு, எட்டுத் தொகை இவற்றிலேயே சான்றுகள் உள்ளன. மயில் மீது அமர்ந்த இளையனும் அழகனுமாக முருகன் குறிப்பிடப் படும் அதே நேரத்தில், சிவன் மிக உயர்ந்த நிலையில் வைத்தும் வழங்கப்படும் தெய்வமாகிறான். இந்த இரண்டு ஆரம்பகால இறை வடிவங்கள் பின்னர் நிலங்கள், தினைகள் மூலம் பிரிக்கப்பட்டு குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் மற்றும் பாலை நிலங்களுக்கு முறையே வேலன், மாலன், இந்திரன், வருணன், கொற்றவை என்று நிலம் சார்ந்த பகுதிகளாகப் பாகுபாடு அடைந்தாலும் சிவன் என்ற தத்துவம் அனைத்திற்கும் உள்ளாய், அனைத்தினும் புறம்பாய் என்று சித்தாந்தம் குறிப்பிடுவது போல எல்லா இடங்களிலும் நிலை பெற்று வளர்ந்து விளங்கியது. இந்த நிலை பொ.உ. மு மூன்றிலிருந்து பொ.உ.பி இரண்டு வரை நிலவியதற்கான இலக்கியச் சான்றுகள் தமிழில் உள்ளன.  

190-வழக்காடியின் அனுபவக் குறிப்புகள்.

இன்றைய சூழலில் இந்திய தமிழக வழக்காடு மன்றங்கள் எப்படி செயல்படுகின்றன என்பது பொதுவாக எவருக்கும் தெரிந்ததே. ஆனால் அரசியல் கட்சி சார்பற்ற, குண்டர்கள் தொடர்பில்லாத, வட்ட,மாவட்டங்களின் அடிப்பொடிகள் துணையில்லாத ஒரு சாதாரணன் தனக்கு ஏதேனும் அநீதி ஏற்பட்டால், தனக்கு நியாயம் வேண்டும் என்று நினைத்தால் செல்ல வேண்டிய இடமாக இருப்பது நீதி மன்றங்களும், காவல் நிலையங்களும்தான். இவற்றில் காவல் நிலையங்கள் ஒரு சராசரி மனிதனின் சுயமரியாதையைக் குலைத்து, அவனது தன்மானத்தைச் சிதைக்கும் குரூர வதை நிலையங்களாகவே பெரும்பாலும் திகழ்கின்றன. உங்களது கல்வி, திறமை, பண்பாடு, அறம் போன்ற எந்த விழுமியங்களுக்கும் அங்கு வேலையில்லை.

184. பிள்ளை இல்லாக் கலியும் தீர...1

பிள்ளை இல்லா கலியும் தீர...

பிள்ளை இல்லாக் கலி...

 மங்கையர் திலகம் என்ற படத்தில் தொடங்கும் நீல வண்ணக் கண்ணா வாடா என்ற பாடலில் உள்ள ஒரு வரியின் ஒரு பாகம்தான் இந்தத் தலைப்பு.

திருமணத்திற்குப் பிறகு சில மாதங்கள் கழிந்து விட்டாலே, என்ன,விசேடம் ஒன்றும் இல்லையா, எப்போ பெத்துக்கப் போறீங்க ? என்று கேட்பவர்கள் அனேகம்.

* * * * * 172. வேருக்கு நீரூற்றி விதைகளைப் பேணுவோம் !

பெரும்பாலும் வாரத்தில் ஆறு நாட்களிலாவது உடற்பயிற்சிக்கோ அல்லது ஓட்டத்திற்கோ செல்வது எனக்கு வழக்கம். கல்லூரியில் படித்த காலத்திலிருந்து தொடரும் இந்த வழக்கம் இடைப்பட்ட காலத்தில் மூன்று நான்கு ஆண்டுகள் மட்டும் வழமையில் இல்லாதிருந்து, இப்போது இரண்டு ஆண்டுகளாக மீண்டும் தொடர்கிறது. இடைப்பட்ட சில ஆண்டுகள் தடைக்கு,அந்த காலகட்டத்தில் நான் இருக்க நேர்ந்த நாடுகளில்,

149.பதிவுகள் முளைத்து,தொலைந்த காலம் !

பதிவுகள் அழியும் காலம் என்று ஒரு கதைத் தொகுதி புத்தகமாக வந்திருக்கிறது பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்!

வலைப் பதிவுகளைப் பொறுத்த வரை கூகிள் நிறுவனம் இலவச பகிர்வான்-சர்வர்-சேவையை நிறுத்தினாலே,பல தமிழ் வலைப் பதிவுகள் தன்னால் அழிந்து விடும்.

காரணம் தமிழ் வலைப் பதிவுகளில் பல பதிவுகள் மிக மேம்போக்கான,சுய சொறிதலுக்கான நோக்கம் கொண்டே எழுதப் படுவன;எழுத்தில் சிறிதளவு ஆர்வமும் ஒரளவு பரிச்சயமும் இருந்த பலரும்,தன் எழுத்தை வலையில் எளிதாகப் பார்க்க முடிந்த நிலையும்தான் பலர் வலைப் பதிவு தொடங்கக் காரணம்.

பின்னர் பஸ் டிரைவரிலிருந்து,பஜ்ஜி விற்பவர் வரை எதையாவது பற்றி,என்னவாவது எழுதினால் பரந்துபட்ட வலையுலகில்,படிக்க சிலராவது மாட்டுவார்கள்;அப்படியே ஒப்பேற்றிக் கொண்டு இருக்கலாம் !

இன்றும் கூட பல ஒற்றுப் பிழைகள்,சொல்,பொருள் பிழைகளுடன்,கொச்சை நடையில் எழுதப் படும் பல பதிவுகள் எனது மேற்கண்ட கூற்றுக்கு சான்றாக,நூற்றுக் கணக்கில் இருக்கின்றன.

இந்தப் பொது சிந்தனைக்கு,நான் உட்பட,எவரும்,தொடக்ககாலப் பதிவர் நிலையில்,விதிவிலக்காக இருக்க முடியாது.

தொடக்ககாலம் என்று நான் சொல்வது-பதிவு தொடங்கி சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை! பெருவிரல் விதியாகச்-ரூல் ஆஃப் தம்ப்-சொல்லி விடக் கூடிய ஒரு உண்மை,ஒருவர் எழுதும் பதிவுகளில்,அவருக்கே திருப்தி தரக் கூடிய,படிப்பவர்களுக்கு பயனளிக்கக் கூடிய பதிவுகள் எழுதத் தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே வரும் என்பது.

பலர் என்னுடன் சண்டைக்கு வரக் கூடும்;ஆனால் வலையுலகில் நேர்த்தியாக எழுதுகிறார்கள் என்று உளமாரத் தோன்றக் கூடிய எந்த ஒரு பதிவரின் பதிவுகளையும் சிறிது ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினால்,எந்த உண்மை எளிதில் விளங்கும்.

இன்னும் சிலர்,தங்கள் இயங்கு தளங்களில் தங்களுக்கு ஏதாவது பயன் கிடைக்கும் என்ற நோக்கத்திற்காக புத்திசாலித்தனமாக வலைப்பதிவுகளைப் பயன்படுத்துபவர்கள்.

தன்னுடைய இருப்பை அறிவித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருக்கும் அரசியல் கழைக் கூத்தாடிகள் அல்லது அவர்களுக்கு சொம்படிப்பவர்கள், பத்திரிகையாளர்கள்,புத்தக வெளியீட்டாளர்கள், கம்பெல்லிங் விளம்பர மோகிகள் போன்ற பலரும் இந்தப் பிரிவுக்குள் வருவார்கள்.சொல்லத் தேவையன்றி இவர்களின் இருப்புக்கும் தொழிலுக்கும் வலைப்பதிவுகள் ஏதோ ஒரு வடிவில் உதவி செய்கின்றன.

என்னைப் பொறுத்த வரையில் எழுத்தில் பள்ளிக் காலம் முதலே பரிச்சயம் இருப்பினும் இணையம் என்னும் எளிய ஊடக வசதியும்,அதைப் பரப்புவதற்கு தமிழ்மணம் போன்ற திரட்டி வசதிகளும்,இலவசமாக பகிர்வானை கூகிள் கொடுப்பதும்,விட்டு விட்ட எழுத்தைத் தொடர முக்கியக் காரணம்.

சந்தேகமின்றி நான் முதல் வகைப் பதிவாளனாக தொடங்கிய,அதே நிலையில் ஓரளவு பரந்த வாசிப்பும் கொண்ட ஒருவன். ஆனால்
தொடக்க நிலைப் பதிவாளர்களில்  பெரும்பாலானவர்களைப் போல,பாத் ரூம் போவது தவிர்த்த, எந்த ஒரு தினப்படி நிகழ்ச்சியையும் பதிவாக்க முயன்றவன் அல்ல,நிச்சயமாக.

எனது பதிவைப் படித்த ஒருவனுக்கு துளி அளவாவது,சிந்தனையில்,செயலில் முன்னேற்ற மாற்றத்தை நிகழ வேண்டும்,படித்த எழுத்து கடுகளவாவது மனதில்,சிந்தனையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருக்க வேண்டும் என்பதே எப்போதும் எனது எழுத்தின் நோக்கமாக இருந்திருக்கிறது என்பதை நான் அறுதியிட்டுக் கூறமுடியும்.

மேலும் செல்ஃப் ஹெல்ப் குழுக்கள் போல்,நான் உனக்கு பின்னூட்டுகிறேன்,நீ எனக்குப் பின்னூட்டு என்ற சுயசொறிதல்களிலும் எனக்கு உடன்பாடில்லை. இதனால் ஐந்து வருடங்களாக எழுதிக் கொண்டிருப்பினும் நான் எழுதிய பதிவுகளின் எண்ணிக்கை மிக சொற்பமே.

ஆனால் நிச்சயமாக, எந்த ஒரு பதிவையும் நான் திரும்பவும் படிக்க நேர்கையில்,என்ன இவ்வளவு குப்பையை,குப்பையாக எழுதி இருக்கிறோம் என்று நான் ஒருமுறை கூட உணர்ந்ததில்லை ! அந்தக் குறைந்த பட்ச நேர்மையும் திருப்தியும் என்னுடைய பதிவுகளின் மூலம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

இத்தகைய சூழலில் என்னுடைய பதிவுகளைக் குறிப்பிட்டு வலைச்சரத்தில் சிலர் பாராட்ட எழுதி இருப்பதை,சில நாட்களுக்கு முன்னரே எதேச்சையாகப் பார்க்க நேர்ந்தது.அவர்களில் சிலர் எழுதியது 2008,2009 வாக்கில்! அவற்றை இப்போதுதான பார்க்க நேர்ந்தது.

அவர்களின் பாராட்டை உரிய நேரத்திலேயே பார்க்க இயலாதிருந்த என்னுடைய நிலைக்காக அவர்களிடம் மன்னிப்பு வேண்டவும்,அவர்களின் பாராட்டுக்கு நன்றியை ஒரு பதிவின் வாயிலாகவாவது தெரிவிப்பது என்னுடைய கடமை என்று தோன்றியதாலும் இந்தப் பதிவு.

அவர்கள் எழுதிய நேரத்திலான எனது மௌனம், அவர்களுக்கே ஏன்தான் இவனைப் பற்றி எழுதினோமோ என்று கூடத் தோன்ற வைத்திருக்கலாம் !


 :))


சின்னப்பையன் - அவரது முதல் பதிவில் ஊக்கப்படுத்தி எழுதியதற்காக மட்டுமே என்னைக் குறிப்பிட்டாரா என்பது தெரியவில்லை :)).2008 ல் எனது பதிவைக் குறிப்பிட்டிப் பாராட்டி எழுதி இருக்கிறார்..நன்றி.

மாதங்கி - சிங்கை வட்டாரத்தில் அறியப்பட்ட எழுத்தாளர் இவர்.சில புத்தகங்களும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.2009 ஏப்ரல்'ல் எனது வக்கத்தவனுக்கு வாத்தியார் வேலை பதிவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு எழுதி,வலைப்பதிவைப் பாராட்டியிருக்கிறார்.நன்றி.

ஆர்விஎஸ்-2011 சூலையில் என்னுடைய பெண் எழுத்துப் பதிவைக் குறிப்பாகச் சுட்டிப் பாராட்டி எழுதியிருக்கிறார்.நன்றி.

மோகன்ஜி - 2012 ஏப்ரலில் இவரது காமச்சேறு என்ற பதிவில் மிக நீண்ட விவாதங்களில் நான் பதில் சொல்லும்படியானது; அவரும் அவருடைய பத்தியில் எனது பங்கீடு பற்றிய குறிப்புடன் எனது பதிவுப் பக்கம் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.நன்றி.

துரை டேனியல் - 2012 ஆகஸ்டில் என்னுடைய பழைய்யய்யய்யய்ய பதிவான தமிழ்ப் புத்தாண்டு பற்றிய பதிவுச் செய்தியைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டுகளை அளித்திருக்கிறார்.நன்றி.

இவை தவிர எனது நட்சத்திர வாரப் பதிவுகள் அனைத்தும்,மற்றும் லாம்ப்ரட்டா,எனது ஐயா'வைப் பற்றிய பதிவு,தமிழும் சிவமும்(இன்னும் இது முற்றுப் பெறவில்லை!),தமிழ் இலக்கிய சுட்டியில் நான் எழுதி அனைத்தும் போன்ற பதிவுகள் எனக்கே திருப்தி தந்தவை.

வேறு எதையோ வலையில் தேடப் போகவே என்னுடைய பதிவைப் பற்றிய, நண்பர்களின் இந்தப் பரிந்துரைகள் எனக்குத் தெரியவந்தன.

இவர்களில் எவரையும் கூட நான் தொடர்ந்து படிப்பவனல்லன்;பேசியோ,மின்மடலிலோ அறிந்தவனல்லன். ஏதோ ஒரு கணத்தில் இவர்களது எண்ணத்தில்,சிந்தனையில் என் பதிவும்,எழுந்தும் மீளெழுந்திருக்கிறது,குறிப்பிட வைத்திருக்கிறது என்பது எனக்கு எப்போதுமே நிறைவான ஒன்று.

எழுதுவதன் நிறைவு அது மட்டும்தான்.

மிக்க நன்றி நண்பர்களே !!!

()

எழுத வேண்டும் என்று நினைப்பதைக் காட்டிலும் அதிக நேரத்தை படிப்பதில் செலவு செய்பவன் நான்.

படித்தவற்றைப் பற்றி நான் சிந்திந்த வற்றையும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எழுச்சி பல நேரங்களில் ஏற்பட்ட போதிலும், கொடுப்பாரில்லை அங்கு கொள்வாரிலாமையால் என்ற 'உயர்ந்த சூழலால்' பெரும்பாலும் நேரத்தைக் கொன்று எழுதுவதற்கான உந்துதல் ஏற்பட்டதில்லை.

ஆனாலும் திரு.சொக்கன்(நாகா) எழுதிய தினம் ஒரு பா- பதிவை நேற்றுக் (த்தான்) கண்ணுற நேர்ந்த போது,அவர் ஏற்கனவே அதை 365 நாட்களுக்குப் பிறகு நிறுத்தி விட்டிருந்தது தெரிந்தது.

அவரது உறுதிப்பாடு ஆச்சரியமானது. ஏன் அதை இன்னும் ஒரு 365 நாட்களுக்காவது நாம் தொடரக் கூடாது என்று தோன்றியது.

படித்தவற்றைப் பகிர வேண்டும் என்ற உள விருப்பத்தை விட, 365 நாட்கள் விடாது ஒரு தமிழ்ப் பாடலைப் பற்றிய எழுத வேண்டிய கட்டாயத்தைத் தனக்கு விதைத்துக் கொள்ளும் அந்த மனநிலை எனக்குப் பிடிந்திருந்தது;எழுத்திற்கும் கருத்திற்கும் நேர்மை செய்ய இயலும் என்ற நம்பிக்கையும் எனக்கு இருப்பதால், எனது இன்னொரு பதிவான மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு என்ற பக்கத்தில் இதைத் தொடங்கும் எண்ணத்தில் இருக்கிறேன்.

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இதையே அழைப்பாகவும்,எச்சரிக்கையாகவும்(!?) சொல்லி வைக்கிறேன். நன்றி.

:)

138.ஒரு தற்கொலை,ஒரு தேர்வு-பல கேள்விகள் !!!

இன்றைய தினசரிகளில் இரு செய்திகள்.

-அண்ணா பல்கலை மாணவி தற்கொலை-காரணம் ஆங்கிலத்தில் பேச அல்லது எழுத வரவில்லை என்பதும்,கல்லூரிப் பருவத் தேர்வுகளில்-செமஸ்டர்- பல பாடத் தாள்களில் தேர்ச்சி பெறாமல் இருந்ததும் என்று முதலில் வரும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

-இன்னொரு தினமணி தலையங்கச் செய்தியில் ஒரு பள்ளியின் பொதுத்தேர்வு நடக்கும் போது மாவட்ட ஆட்சியர் தானே மேற்கொண்ட சோதனையில் கல்வி அதிகாரிகளும் கல்வி நிறுவன ஆசிரியர்களும் இணைந்து செய்த தேர்வு மோசடி பற்றிய செய்தி.மாணவர்கள் படும் சிரமத்தைக் கண்டு மனம் நொந்து அவர்களது கேள்வித்தாள்களுக்கான விடைகளை கல்வி நிறுவனமே தயாரித்து தேர்வு அறையில் விநியோகித்து அவர்கள் தேர்ச்சிக்கும்,தங்கள் பிழைப்புக்கும் உதவி செய்து கொண்ட நிகழ்ச்சி;நமக்கு நாமே திட்டத்தின் தேர்ந்த வடிவம்!




இரண்டு செய்திகளிலும் பொதிந்திருக்கும் விதயம் செயலும் விளைவும் எனப்படும் காஸ் அன்ட் எஃபக்ட் தியரி'யின் சான்றுகள்தாம்.

இரண்டாவது செய்தி பற்றியே இன்றைய தினமணியின் தலையங்கம் பேசுகிறது. காலையில் படித்த போது எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது;பள்ளியே முன்னின்று இவ்வாறு செய்யுமா என்ன? என்ற வியப்பால்.

என்னுடைய மனைவியிடம் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் இந்த செய்தியைப் பகிர்ந்து கொண்ட போது,அவர் என்னைப் பிராணியைப் பார்ப்பது போல் பார்த்து விட்டு,'இதிலென்ன ஆச்சரியம்,இது பல காலமாக நடப்பது தானே? பின் எப்படி பள்ளிகள் 100 சதம் தேர்ச்சி விகிதம் காண்பிப்பது? எங்களுக்குக் கூட எஸ்எஸ்எல்சி தேர்வில் விடைத்தாள் கொடுத்தார்கள்-அதாவது விடைகளை எழுதி-,ஆனால் ப்ளஸ் டூவில் தான் கொடுக்காமல் விட்டு விட்டார்கள்'' என்று என் அறியாமை இருளை அகற்றும் ஞானபானு'வானார்.

அவர் பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு எழுதி பத்தாண்டுகளுக்கும் மேல் ஆகிறது;பள்ளி இருந்த ஊர் ஒரு சாதாரண ஊராட்சி நிலையில் இருந்த ஊர்;தேர்வுநிலைப் பேரூராட்சி என்று பலகாலம் அறிவித்துக் கொண்டிருந்த ஊர்.

கடந்து பத்து,பணிரெண்டு ஆண்டுகளாய் வழக்கமாய் இருந்து வரும் விதயத்தை உடைத்துத் தெரிந்து கொள்ள அந்த மாவட்ட ஆட்சியருக்கும் எனக்கும் இன்றைக்குத்தான் வாய்த்திருக்கிறது! :)

இப்போது இந்த நிமிடத்தில் என்னுடைய தொடக்கக் கல்வி நிலையத்தையும்,தலைமை ஆசிரியர் மாணிக்க வாசகத்தையும் நன்றியுடன் நினைத்தும் மனத்தில் மீண்டும் நிறைத்தும் கொள்கிறேன்;மனித வாழ்வின் தொடக்கமான பள்ளிப் பருவத்தில் விழுமியங்களையும்,ஒழுங்கையும்,திருக்குறளையும்,நன்னெறியையும்,நல்வழியையும்,கொன்றை வேந்தனையும்,ஆத்திசூடியையும் அடித்துப் போதித்தவர்.நான்காகப் பிளந்த மூங்கில் மரச் சட்டத்தை அடிக்க உபயோகித்த மகானுபவர்;பள்ளி முடிந்தும் காலைப் பாடம்,மாலைப் பாடம் என்று பள்ளியிலேயே வைத்து ஆசிரியர்கள் கட்டாயம் அதை நடத்த வேண்டும் என்று வலியுறித்தியவர்;அதன் மூலம் ஆசிரியர்கள் தனியாக பாடவகுப்பு நடத்தி வியாபாரிகளாக மாறுவதைத் தடுத்தவர்;உண்மையான நல்லாசிரியர் விருது பெற்ற ஒருவரின் மகன்;பளபளவென்று துடைத்து வைத்திருக்கும் ராலே சைக்கிளில்தான் வருவார்;சைக்கிளை பள்ளிப் படிகளுக்குள் ஏற்றி வருவது கூடத் தெரியாமல் பூனை போன்று வந்து ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் கண்காணித்தவர்;புகைபிடிக்கும் பழக்கம் உள்ள ஒரு ஆசிரியர் பள்ளி வளாகத்திலோ, பள்ளி நேரத்திலோ மாணவர்கள் பார்க்கும் வண்ணத்தில் புகை பிடிக்கக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தி அவரின் பகையை சம்பாதித்தவர்;நீதி போதனை வகுப்புகளைத் தவறாமல் தானே நடத்தியவர்;அந்த வகுப்புகளுக்கு மிகு முக்கியத்துவம் கொடுத்தவர்.

ஐந்து மகன்களைப் பெற்று ஐவரும் வெளிநாடுகளிலும் உள்நாட்டில் நல்ல நிலையில் இருந்தும் ஓய்வு பெற்று விட்ட பள்ளிக்கே செயலாளராக பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு இன்னும் ராலே சைக்கிளில் பள்ளிக்கு ஓடுபவர்;மகன்கள் மற்றும் மனைவியின் அறிவுறுத்தல்களுக்குப் பின்னர் இப்போதுதான் டிவிஎஸ் 50 வாகனத்திற்கு மாறியிருப்பவர்.

படிக்கும் காலங்களில் அவரைப் பார்க்கப் பயமும் சிறிது பிடிக்காமையும் தான் மனதில் எழும்;ஆனால் பள்ளியை விட்டு வெளியேறப் போகும் எட்டாவது வகுப்பிலேயே அவரைப் பற்றிய பயம் மறைந்து மரியாதை தோன்றியது.

வேறு பள்ளி,பள்ளி முடித்து  கல்லூரி என்று பல வித மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் பார்த்ததும், கல்லூரி முடித்து தேசிய அளவிலான தேர்வுகள் என்று கற்றுக் கொள்ளுதலின் பரிமாணங்கள் விரிவடைந்த போது அவற்றை எதிர்கொள்ளும் திண்மை.நுண்ணறிவு,முயற்சி போன்றவற்றை திரு.மாணிக்க வாசகமும் அவரைப் பின்பற்றிய ஆசிரியர் குழாமும், எங்களது 14 வயதுக்குள் அவற்றை விதைத்து விட்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிந்தபோதும் அவரது மீதான மரியாதை அன்பும் மதிப்பும் மிக்கதான மரியாதையாக மாறி விட்டிருக்கிறது.

மிகுந்த சுயமரியாதையும் எவருக்கும் நாம் இளைத்ததவரல்ல என்ற மனப்பாங்கும் உடைய நான்(அதை வளர்த்ததில் கூட அவருக்கு ஒரு பங்கிருக்கிறது! :) ),இன்று வரை அவரைப் பார்க்கும் தருணங்களில் அவரை அடிவீழ்ந்து வணங்கி ஆசி பெறுவதைத் மறப்பதில்லை.

மாணவர்களது கல்வி மட்டுமல்ல,கேரக்டர் எனப்படும் தனிமனிதத் தன்மையை செதுக்கி மனிதப் பண்புகளை வளர்ப்பவை கல்வி நிலையங்களும்,ஆசிரியர்களும் என்ற பார்வை தமிழக பள்ளிச் சூழலியலில் கடந்த புத்தாயிரப் பத்தாண்டுகளில் மாறி விட்டிருப்பது கைப் புண்ணாகத் தெரிகிறது.அதோடு ஒழுக்க மீறுதல்களையும் குறுக்கு வழிகளையும் கற்பிக்கும் இடங்களாவும் அவை மாறி விட்டிருக்கின்றன.

இவ்வித குறுக்கு வழிகளில் தேர்ந்து அவற்றைக் கடைசி வரை தீர்க்கமாகப் பயன்படுத்தி,குறுக்கு வழியாளர்களுடனேயே இணைந்து சமூகத்தின் பெரும்பகுதியான மக்கள் மாறி விட்ட சூழ்நிலையில் அவர்கள் சாமர்த்திய சாலிகளாக,வாழ்வில் வெற்றி பெற்றவர்களாகக் கருதப் படுகிறார்கள்.

இவ்வித 'சாமர்த்திய சாலிகளான' குறுக்கு வழி விற்பன்னர்கள் பெருகிய ஒரு சமூகத்தில் ஒரு டிஎஸ்பி பெண்ணென்றும் பாராமல் பொது இடத்தில் தான் காக்க வேண்டிய மனிதனைப் பெண்ணை அறைய முடிகிறது;எங்களது பிரதிநிதியாக சட்டசபைக்குப் போ என்று அனுப்பி வைத்த மக்களுக்கு நன்றியுடன் சட்டசபையில் பலான படம் பார்த்து விட்டு கூச்ச நாச்சமின்றி வாழ முடிகிறது; நாடு முன்னேறுவதற்கான தொழில்நுட்பங்களைப் புகுத்தும் செயல்களில் லட்சம் கோடி என்ற கணக்கில் கூசாமல் கையூட்டுப் பெற முடிகிறது;அந்தக் கொள்ளை வெளிப்படும் போது ஏதோ சுதந்திரப் போராட்டத்தில் கைது செய்யப் பட்டது போல சிறை மீண்ட வீரர்களாக திரிய முடிகிறது; ஊழல் பணத்தை உடலெங்கும் அணிகலனாய் மாட்டிக் கொண்டு திருமண ஊர்வலங்கள் நடத்த முடிகிறது;வாய்ப்பு இல்லாத இடத்தில் கூட லஞ்சம் வாங்க முயற்சித்தும்,வாய்ப்பு இருக்கும் இடங்களில் புகுந்து விளையாடியும் வாழ்வில் வெற்றி பெற்ற விற்பன்னர்களாய் வலம் வர முடிகிறது ! தலைவர்களாக அந்தக் கேவல சாமர்த்தியங்களை நிறுவன மயமாக்க முடிகிறது !!! அவர்கள்தான் தலைவர்கள் என்று சாதாரணர்களை நம்ப வைக்க முடிகிறது !!!

தற்கொலை செய்து கொண்ட மாணவி போன்ற சிலர்,அவ்விதக் குறுக்கு வழிகளை சரியாகப் பயன்படுத்த இயலாமலோ அல்லது குறுக்கு வழிகளைச் செயல் படுத்தும் வழியற்றவர்களாவோ இருக்கும் போது தற்கொலையாளர்களாக மாறுகிறார்கள்.

தீர்வு புரையோடிப் போன கல்வி முறைச் செயல்பாட்டிலும்,தனி மனித உன்னதப் பண்புகளை கருவறுத்துவிட்ட தற்காலக் கல்வி முறைகளிலும் இருக்கிறது.

அதை வழிமுறைப் படுத்த செயலூக்கமும்,நியாயப் பண்புகளில் உறுதியான நம்பிக்கை மிகுந்த தலைவரும் தேவை.

எனது முந்தைய பதிவொன்றில்(திறனற்ற செயலும்,செயலற்ற திறனும்) தலைவர்கள் திறனாளர்களாக இருக்க வேண்டுமா அல்லது நேர்மையாளராக இருக்க வேண்டுமா என்ற பொருளை நான் ஏற்கனவே தொட்டிருக்கிறேன்; அந்தக் கேள்வி அனைவருக்கம் வர வேண்டிய தருணம் இது.

தமிழக சூழலில் இன்னும் 20 ஆண்டுத் தூரத்தில் அப்படி எவரும் கண்ணில் தெரியவில்லை;தற்கொலைகளும் சீரழிவும் தொடரும் என்பதில் சந்தேகமும் இல்லை.

பேயரசு ஆட்சி செய்தால் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள் !